Monday, 11 February 2013


വിലാപങ്ങളുടെ
തീച്ചൂളയില്‍ നിന്നും
ഒരു ഉഷ്ണകൊടുംകാറ്റ്,
പേമാരിയുടെ  കുത്തിതറയ്ക്കുന്ന
വേദനയായ് ,
ഇരുട്ടിലേയ്ക്ക്‌ നടന്നുപോയ
ഒരു സുഹൃത്തിനെ
അനുഭവിപ്പിക്കുന്നു ....

കവിത പൂക്കുന്ന ഹൃദയത്തില്‍
എണ്ണിയാല്‍ തീരാത്ത ബലിക്കാക്കകള്‍.
നേര്‍ച്ചയായ്  വയ്ക്കുന്നു രണ്ടുവരി കവിത ,
ബാക്കിവയ്ക്കാതെ കൊത്തിയെടുക്കുക; യെന്‍റെ  പ്രാര്‍ത്ഥന
                       ( വഴിയരികില്‍  നിറം  വാര്‍ന്നൊരു ഗുല്‍മോഹര്‍)




ജാലകം

5 comments:

  1. വരികള്‍ കൊള്ളാം ..

    എഴുതുക .. ഏറെയേറെ

    ReplyDelete
  2. കവിത നന്നായി..... ആശംസകൾ.... നേരുന്നു.....

    ReplyDelete